Wendy Stroobant schreef al drie historische jeugdromans waarin mysterie en geschiedenis met elkaar worden verweven. Met De blinde magiër neemt de auteur haar lezers mee naar het Frankrijk van de 17e eeuw en de wereld van de alchemie. Justin de Sainte Foye, die op jonge leeftijd baron is geworden, wordt op een duistere nacht plots overvallen en blind gemaakt door een kleine groep onbekenden, die hij later "de Indringers" zal noemen. Zijn bedienden zijn van de aardbodem verdwenen en sindsdien is hij samen met zijn vijanden alleen op het grote landgoed van Sainte Foye, waar hij vreemd genoeg vrij mag rondlopen. De openingsscène van het boek beschrijft een succesvolle ontsnappingspoging van Justin, die de hulp zoekt van zijn oude vriend Vincent. Samen willen ze de Indringers overwinnen, maar wanneer hun plannetje mislukt, belandt Justin opnieuw als gevangene op Sainte Foye. Ondertussen doen nieuwe Indringers, die geen vijandelijke bedoelingen lijken te hebben, hun intrede, en lijkt Vincent nergens te bespeuren. Justin doktert een plan uit om de Indringers te vermoorden en maakt daarvoor gebruik van de alchemie en de Steen der Wijzen, kennis die zijn dode broer aan hem heeft overgedragen.
Aan de wel erg vreemde situatie waarin Justin zich bevindt, kan je als lezer ? net als de protagonist overigens ? kop noch staart krijgen. De mysterieuze gebeurtenissen nemen je aanvankelijk mee op sleeptouw, en zetten je aan om een aanknopingspunt te vinden. De combinatie van dagboek- en brieffragmenten aan het begin van sommige hoofdstukken en de afwisseling van focalisator zorgen ervoor dat je na een tijdje, wanneer je slechts enkele puzzelstukjes hebt gevonden, de puzzel jammer genoeg erg snel zelf kan oplossen, waardoor het verhaal veel van zijn charme verliest. Op het einde van het boek is er dan ook geen sprake van de vooraf verhoopte climax. In plaats daarvan eindigt deze historische jeugdroman met een zeemzoet liefdesverhaal, waarvan je de afloop al vroeg kon voorspellen. Ook de vrij ongeloofwaardige dramatiek op het einde, wanneer Justins doodgewaande broer na zoveel jaren plots weer opduikt en niet lang na de gelukkige hereniging dan toch sterft, en de nogal ongenuanceerde overwinning van het Goede op het Slechte, doen afbreuk aan de hooggespannen verwachtingen die het boek aanvankelijk schept.
Stroobant integreert wel enkele interessante 'geschiedenisweetjes' in haar verhaal, met name over alchemie en de Steen der Wijzen. De levensomstandigheden van gekken in het armenhuis van het plaatselijke dorp en de wijze waarop ze als vee worden tentoongesteld op de jaarlijkse kermis, worden treffend beschreven in een ? weliswaar korte ? passage. Ook de manier waarop de blinde protagonist aan de hand van zijn reukzin structuur probeert te brengen in zijn chaotische situatie wordt mooi neergezet. Verder zorgen het te vroeg prijsgeven van de motieven en identiteit van de Indringers en de ongeloofwaardige plotwendingen ervoor dat dit boek niet hoger scoort dan de middenmoot. [Tine Verachten]

Justin (19) woont op het landgoed van een adellijke familie. Hij houdt zich bezig met alchemie. Op een dag vallen de Indringers het kasteel binnen. Ze maken hem met zuur blind en sluiten hem op. Justin probeert ze uit te schakelen, maar hij weet niet wie hij kan vertrouwen. Het verhaal speelt zich af in de harde wereld van de 17e eeuw, waarin een leven weinig waard is en ziektes en spookverhalen welig tieren. Lastige mensen worden in het armenhuis gegooid, vrienden blijken geen vrienden te zijn. Gaande de hoofdstukken en vooral door handgeschreven ‘kronieken’ tussendoor ontvouwen de motieven van de indringers zich langzamerhand. Eigenlijk zijn het allemaal dramatische achtergronden, maar het blijft oppervlakkig en er is geen ruimte voor medeleven; slechtheid en domheid overheerst. Theorieën over alchemie als filosofie en het gebruik van planten en kruiden, ook als gif, maken het boek geschikt voor spiritueel geïnteresseerden die niet terugdeinzen voor een dooie meer of minder. Enig minder gangbaar woordgebruik en de mooie vage omslag met een jongen zonder ogen verhogen het vervreemdende karakter. Vanaf ca. 13 jaar.