Naar aanleiding van de première van de musical De spokenjagers, een co-productie van Music Hall en Standaard uitgeverij, brengt de uitgeverij het gelijknamige album opnieuw op de markt met Het verhaal van de musical als toemaatje. Willy Vandersteen schreef en tekende het verhaal in 1956. Het verscheen in een zwart-wit versie als Suske en Wiske-album nummer 28. In 1967 werd het album ingekleurd en opgenomen als nummer 70 in de reguliere vierkleurenreeks. Nu gaat het als ongenummerd exemplaar een derde leven tegemoet.

Het bijgeleverde Verhaal van de musical geeft naast een erg korte samenvatting van het verhaal een heleboel achtergrondinformatie over de acteurs die de hoofdrollen in de musical op zich nemen. De bijlage levert ook de teksten van vijf liedjes, maar zwaait vooral de lof over dit musicalproject. Gelukkig hebben de reclamejongens de strip de strip gelaten.

Eens de jonge lezers gewend zijn aan de wat rare tekenstijl, de ouderwetse kledij en decors, zullen zij net als hun ouders vroeger een strip ontdekken die in sneltreinvaart voortraast en de lezer van begin tot einde in de ban houdt. Kortom: de jonge lezers ontdekken een klassieker in het genre.

Voor de oudere lezer is dit een bad in de jeugdherinneringen. Toen Jerom nog 'Jerommekes' praatte en niemand dat pedagogisch onverantwoord vond. Toen niemand zich vragen stelde over de relaties tussen de verschillende hoofdpersonen: een tante die geen tante is, Suske die geen broer is van Wiske, Lambik die steeds langskomt.

De spokenjagers is een typisch moraliserend Vandersteen-verhaal. De barones die haar kwaadsprekerij over haar broer in spoken ziet veranderen, angstaanjagende spoken aangezien "laster zich wreekt op de lasteraar", spoken die als bij toverslag verdwijnen wanneer broer en zus elkaar vergiffenis schenken, want "waar vergiffenis geschonken wordt, wijkt het kwaad".

Hopelijk biedt de musical dezelfde kwaliteit die Vandersteen jarenlang heeft afgeleverd. De grootmeester, de man die Vlaanderen strips leerde lezen, verdient een groots eerbetoon.

[Werner Verrelst]

Deel uit de meest gelezen, meest herdrukte en best verkochte Europese stripserie. Het zijn half-humoristische, half-moralistische verhalen met karikaturaal getekende figuren die veelal acteren op de dramatische wijze zoals die in de stomme film gebruikelijk was. De reeks is statisch opgezet met een klassiek rollenpatroon, waarin de sfeer die rond elk verhaal hangt en de karakters van de optredende figuren vaststaan, zodat er wat dat betreft alleen sprake is van herkenning, niet van verrassing. Dit komt mede omdat deze consumptiestrip, behorend tot de zogenaamde Vlaamse School, zuiver studiowerk is van achtergrondtekenaars, inkters, inkleurders, scenaristen en letteraars. Het productieproces moet daarbij zo snel en goedkoop mogelijk verlopen, terwijl het eindproduct nauw moet aansluiten bij de smaak van het publiek.